29 Ekim 2013 Salı

YİNE



Nereden başlamalıydı cümleye ve başlamalıydı yeniden sonu hüzünle biten bir cümleye.İdrak edemiyordu ellerim, bitmek tükenmek bilmiyordu benliğimden olan kaçışım.Sürgün yemişti ruhum, kaçıp gitmişti mutlulukların daim olduğu yere; yani hayallerime...

Ruhumun hislerimle kavuştuğu yerde durdum ve bitkinliğimin bitişini izledim sessizce ağlayarak.Çığlıklarımı sadece benim duyabileceğim bir dünya yarattım kainatın gizli bir köşesinde.Ve köşe bucak koştum her bir zerresini.Bağırdım beni kimsenin duyamayacağını bilerek.Çığlıklarımdan ağaçlar yapraklarını döktü.Oysa sonbahar değildi ki...

Nereden başlamalıydı cümleye ve başlamalıydı yeniden sonu hüzünle biten bir cümleye.İdrak edemiyordu ellerim, bitmek tükenmek bilmiyordu benliğimden olan kaçışım.Sürgün yemişti ruhum, kaçıp gitmişti mutlulukların daim olduğu yere; yani hayallerime...

4 yorum:

  1. Ruhunla mutluluklar bir olsun ki zaten .Anlamadım değil ama bir şey diyemiyorum.
    Bir de hepimizin içinde çığlıklar var herkes kendi gürültüsünden öteki kişilere sağır çoğu zaman.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sanırım haklısın...Kendi acılarımız yüzünden başka insanları görmezden geliyoruz.Ve evet.Herkesin bir yarası var...

      Sil
  2. Hep mutluluğa sürgün olsun ruhunuz ama hayallerde sıkışıp kalmasın.

    Güzel bir yazı.
    Kaleminizden kelimeler eksilmesin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Haklısın.Ama istesekte istemesekte çoğu zaman ruhumuz hayallerimizin tamda ortasında sıkışıp kalıyor.Kimi zaman elden ne gelir ki...

      Bu güzel yorumunuz için çok teşekkür ederim.
      Sevgilerimle...

      Sil

Önemli Notlar

1-)Hiçbir hesabınız yoksa bile rumuz belirterek anonim olarak yorum yapabilirsiniz.
2-)Yorumunuza gelecek cevabı takip etmek için "beni bilgilendir" kutucuğunu işaretleyebilirsiniz.
3-)Yorumlarınız benim için çok değerlidir.Lütfen olumlu-olumsuz düşüncelerinizi paylaşmaktan çekinmeyin.

Hayat paylaşınca güzel :)